Jazz jako gatunek muzyczny
Jazz należy uznać za jeden z ciekawszych prądów we współczesnej muzyce. Pojawił się on około XX wieku, choć jego początki i geneza sięgają aż XVI i XVII wieku. Istnieje wiele cech charakterystycznych dla jazzu, wśród których niewątpliwie należy wskazać rytm synkopowany, a także dużą dowolność w zakresie interpretacji i aranżacji. Jazz ma sporą tendencję do improwizowania, co czyni go gatunkiem muzyki nieprzewidywalne, a przez to ciekawej. Jego improwizacja ma związek z tym, że pierwszymi twórcami jazzu byli przeważnie nie znający się na nutach czarni niewolnicy, pochodzący z Afryki Zachodniej. Trafili oni do Stanów Zjednoczonych i tam samoistnie krzewili oni swoją muzykę, taniec i ogólnie rzecz ujmując – kulturę.
Wielu znawców muzyki twierdzi, że jazz wcale nie jest odrębnym stylem muzycznym, ale forma interpretacji muzyki jako takiej. W zakresie jazzu należy wyróżnić trzy podstawowe atrybuty: swing, funkcję ekstatyczną oraz kod indywidualny. Takie wyróżniki jazzu stworzył James Lincoln Collier.
Rozpoczynając od pierwszego z elementów wyróżniających jazz, należy powiedzieć, że Swing według Colliera wywodzi się z praktyki czarnych muzyków. Mowa tu o istocie rytmiki jazzowej, która polega na specyficznej lekkości muzycznej i swoistej sprężystości rytmu. Jeśli zwrócimy się w stronę technicznej analizy swingu zauważymy, że polega on na podziale taktu na nierówne, niemożliwe w zasadzie do napisania jednostki rytmiczne, sporadycznym stosowaniu vibrato, urozmaiceniem pełnej linii melodycznej charakterystycznymi akcentami rytmicznymi oraz częstych zmianach w dynamice, podorujących efekt specyficznej „mowy” instrumentów jazzowych.
Drugim wyróżnikiem jazzu jest funkcja ekstatyczna, która właściwie wywodzi się z religijnych rytuałów zachodnioafrykańskich niewolników. W trakcie obrzędowych tańców murzyni wpadali w stan ekstazy, który można dziś porównać ze stanem słuchaczy i muzyków podczas tzw. jam session, czyli improwizowanego koncertu. Improwizacja muzyczna prowadzi do zaangażowania słuchaczy, które przejawia się w ich aplauzach, okrzykach i oklaskach. Ostatnią cechą charakterystyczną jazzu jest kod indywidualny, który stanowi o identyfikacji wykonawcy. Sposób, w jaki komunikuje się on ze słuchaczami, przejawia się w specyficznej kreacji melodii, vibrato, ostrości i zmianach natężenia dźwięku.